Wirtuoz akordeonu, solista i kameralista. Absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach (z wyróżnieniem), dwukrotny stypendysta Ministra Kultury i Sztuki. Laureat wielu krajowych i międzynarodowych konkursów muzycznych (Klingenthall, Niemcy – I nagroda, Arenzano, Włochy – IV miejsce, Bardolino, Włochy – I nagroda i Grand Prix konkursu, Castelfidardo, Włochy – III miejsce); odbył wiele podróży koncertowych po Europie i USA.Od 1988 r. wraz z Jerzym Sieczką tworzy duet akordeonowy Acco-Duo. Jest muzykiem niebywale wszechstronnym. Jego repertuar obejmuje utwory od baroku do muzyki współczesnej, również muzykę rozrywkową. Nagrywa, promuje często dzieła awangardowe, dopełnił wielu prawykonań, również kompozycji jemu dedykowanych lub powstałych z jego inspiracji. Komponują dla niego m.in. Edward Bogusławski, Aleksander Lasoń, Sławomir Olszamowski, Wiesław Cienciała, Bogdan Dowlasz. Marek Andrysek jest wykładowcą w Akademii Muzycznej w Katowicach, pełni również funkcję wicedyrektora w Państwowej Szkole Muzycznej I i II st. w Chorzowie.W Teatrze Rozrywki brał udział w spektaklu Szkoła Bluesa oraz bierze udział w recitalu Elżbiety Okupskiej Hymn do miłości.
Jest absolwentką Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej oraz Studium Scenografii Akademii Sztuk Pięknych, również w Krakowie. Przez ponad dwadzieścia lat związana była z Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie. Współpracowała też z innymi krakowskimi scenami: Teatrem Starym, Ludowym i Bagatela oraz Teatrem Polskim w Warszawie, Teatrem Polskim we Wrocławiu i teatrami Gdańska, Opola, Rzeszowa i Torunia. Do jej najistotniejszych osiągnięć należą projekty scenograficzne i kostiumograficzne w takich spektaklach jak: Opowieści Lasku Wiedeńskiego, Niebezpieczne związki, Nie-Boska komedia, Czerwone nosy, Cyd, Trędowata, Moralność pani Dulskiej, Królowa Śniegu (wszystkie w reżyserii Włodzimierza Nurkowskiego), Juliusz Cezar, Żabusia, (reż. Jerzy Goliński), Pan Jowialski (reż. Kazimierz Dejmek), Kupiec wenecki (reż. Tadeusz Minc), Obóz wszystkich świętych (reż. Mikołaj Grabowski), Uzdrowiciel (reż. Katarzyna Deszcz), Dożywocie (reż. Tomasz Obara), Tango (reż. Krzysztof Orzechowski), O rozkoszy (reż. Maciej Wojtyszko).Za kostiumy do spektaklu Opowieści gargantuiczne w reż. Katarzyny Deszcz otrzymała nagrodę na Festiwalu Teatrów Ogródkowych w Warszawie, a za scenografię do Pana Jowialskiego (reż. Krzysztof Orzechowski) oraz Ślubu (reż. Elmo Nüganen) – nagrody na Ogólnopolskich Konfrontachach Teatralnych „Klasyka polska” w Opolu.Najnowsze realizacje Anny Sekuły to m.in.: Turek we Włoszech (reż. Włodzimierz Nurkowski, Opera Krakowska), Don Carlo (reż. Włodzimierz Nurkowski, Opera Nova w Bydgoszczy) oraz – w Operze Wrocławskiej – Kopciuszek (reż. Irina Brook), Pchła Szachrajka (reż. Anna Seniuk) oraz Kandyd (reż. Hanna Marasz).Z Jackiem Bończykiem współpracowała przy spektaklach: Obywatel oraz Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie (Teatr im. W. Horzycy w Toruniu), Kot w butach oraz Nie dorosłem. Piosenki Stanisława Staszewskiego (Teatr Syrena w Warszawie).W Teatrze Rozrywki zaprojektowała kostiumy do musicalu familijnego Zorro J. Bończyka i Z. Krzywańskiego.foto: Piotr Kubic
Nasz region (i to tylko jego wschodnia część) stał się częścią II Rzeczypospolitej dopiero w roku 1922. Ale i to by się nie udało, gdyby nie ludzie, którzy zdołali skupić przy tej idei szerokie rzesze społeczne. Jedną z najważniejszych postaci był pierwszy marszałek Sejmu Śląskiego Konstanty Wolny – przyjaciel i najbliższy współpracownik Wojciecha Korfantego. Opowiemy o nim obrazem filmowym, fotografią, żywym wspomnieniem.
Monodram powstał w oparciu o biografię Wandy Wasilewskiej. Wanda postrzegana zazwyczaj stereotypowo jako zdrajczyni ojczyzny czy kochanka Stalina pojawia się 54 lata po swojej śmierci, by powiedzieć o uwikłaniach rodzinnych, o uwikłaniach w historię i z dystansu spojrzeć na losy współczesnej Polski.Spektakl jest próbą "uczłowieczenia" posągu i poddania w wątpliwość jednoznaczną ocenę postępowania Wandy Wasilewskiej. Dla pokolenia urodzonego po 1989 roku spektakl może być z kolei okazją do poznania tej postaci, która praktycznie nie pojawia się na lekcjach historii.
Magazyn wojennych rekonstrukcji - wspomnień tych, którzy ocaleli i chcą o wojnie mówić - zbiór dziecięcych historii. To pozornie zwykle historie i równie zwykłe dzieciaki, które wciąż się bawią, często się śmieją, marzą. Tylko pozornie - to dzieci wojny, jej wnuki i prawnuki. Dzieci, którym nozdrza wypełnia zapach prochu strzelniczego, a w uszach dźwięczą odgłosy wysadzanych w powietrze domów.
Niestety Fundacja Zarzewie nie będzie mogła prezentować swojego spektaklu w przeglądzie finałowym, ale zaplanowaliśmy na ten dzień wydarzenie towarzyszące: „Cicindela, czyli performowanie w piasku”wykład performatywny nawiązujący do dramaturgii spektaklu Fundacji Zarzewie „Witaj w moim domu. Medytacja o kobiecie z wydm”. Podczas spotkania opowiemy, w jaki sposób tworzyła się struktura działań ruchowych i jakie założenia artystyczne towarzyszyły adaptacji książki Kōbō Abe „Kobieta z wydm”. Przyjrzymy się, w jaki sposób wykreowana została postać tytułowej kobiety, czym jest specyficzny efekt medytacji oraz jakie wyzwania dla performera stawia tak skonstruowany ruch w teatrze.
Ten spektakl nie jest o Krymie. Ten spektakl nie jest o tym, co obecnie kojarzy się z tym miejscem. Ten spektakl nie jest o wojnie. Ten spektakl nie jest o polityce. Ten spektakl nie jest o dwóch (albo wielu) skonfliktowanych narodach. Ten spektakl nie jest o Ukrainie, o Rosji ani o Tatarach Krymskich. W tym spektaklu nie ma Putina. Ten spektakl nie zostanie anektowany. W tym spektaklu słowo Krym nie będzie używane. Ten spektakl nie jest manifestem. Ten spektakl nie jest deklaracją.
Inspiracją dla powstania sola La la la la la był temat macierzyństwa, które rozumiane jest tu jako dwuznaczny dla kobiety etap, pełen sprzecznych uczuć, emocji, potrzeb i przemyśleń. Dwubiegunowość była wyjściem dla poszukiwań ruchowych. Obowiązek kontra chęć, poświęcenie kontra spełnienie, strach i zmęczenie kontra siła.
Decyzja Jury 9. edycji Obserwatorium Artystycznego ENTRÉE w składzie: Ewa Dąbek-Derda, Katarzyna Aleksander-Kmieć, Łucja Ginko, Stanisław Ruksza o finalistach edycji.
Jak co roku na widowni Teatru Rozrywki spotkają się twórcy, artyści i animatorzy kultury. Miejska Inauguracja Roku Kulturalnego to święto ludzi związanych zawodowo ze sferą kultury i sztuki, nie tylko dlatego, że tego wieczoru Prezydent Chorzowa wręcza prestiżowe nagrody – statuetki Chłopca z łabędziem.
